เรื่องผีที่ 71 คุณชุดแดง Part 1

Note: เหมือนว่าง นานๆ ทีเขียนเรื่องสั้นมาให้อ่านกันบ้า อิ อิ เป็นเรื่องผี(ขำๆ) ไม่น่ากลัวหรอกค่ะ (ออกฮาด้วยซ้ำ) จริงๆ เขียนไว้หลายตอน คือเนื้อเรื่องจะเป็นตอนๆ แต่ตอนเดียวจบ คิดอยู่ว่าควรจะโพสตฺที่ไหนดีระหว่าง Zeren Diary กับ Ghost หลังจากตัดสินใจไปๆ มาๆ เอาน่ะ!! ถึงจะฮาแต่มันก็เป็นเรื่องผี(รึเปล่า) งั้นก็โพสต์มันที่ Ghost ไปเลยล่ะกัน!! วันนี้ขยันโพสต์ตอนนี้ก่อน อารมณ์ดีจะเอาเรื่องเล่า(เรื่องสั้นผีๆ)เรื่องอื่นๆ มาให้อ่านกันอีกค่ะ

Ghost Story 70;

เรื่องผีที่ 70: คุณชุดแดง


เรื่องเล่าอาถรรพณ์: ตอน คุณชุดแดง


วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของชีวิตนักเรียน ม.ปลาย ที่โบว์เฝ้ารอมานาน โรงเรียนใหม่ของโบว์กว้างใหญ่จนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ ณ ใจกลางกรุงเทพมหานคร โบว์รู้จากหนังสือนิเทศน์ของโรงเรียนว่า โรงเรียน จปญ.(ชื่อเต็มคือโรงเรียนจนปัญญา) แห่งนี้เป็นโรงเรียนเก่าแก่ที่ก่อตั้งมานานนับแต่สมัยรัชกาลที่ 5 นักเรียนในโรงเรียนส่วนหนึ่งเป็นนักเรียนไป-กลับที่มีผู้ปกครองมารับ-ส่ง ส่วนหนึ่งเป็นนักเรียนบ้านไกลและนักเรียนจากต่างจังหวัดที่อาศัยอยู่ในหอพักของโรงเรียน
และโบว์…  คือหนึ่งในนักเรียนทุนจากต่างจังหวัดที่ต้องพักอยู่กับคนมากหน้าหลายตา
ในหอพักของโรงเรียน

ความมากหน้าหลายตาของผู้คนหลากหลายในหอพักแห่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่โบว์กังวลเลยแม้แต่น้อย เพราะโบว์มั่นใจว่าตนเองเป็นคนที่มนุษยสัมพันธ์ดี เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ดังนั้น สิ่งที่โบว์กำลังหวาดกังวลเป็นที่สุดภายในบ้านหลังใหม่หรือหอพักนักเรียนหญิงที่เธอจะต้อง
ใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ต่อไปเป็นเวลาอีก 3 ปีนั้นก็คือ  ประวัติศาสตร์อันยาวนานของตึกหอพัก
ที่ก่อสร้างมานานพร้อมๆ กับก่อตั้งโรงเรียนตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 นั้นต่างหาก

“โรงเรียนเราเป็นโรงเรียนเก่าแก่ มันก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีเจ้าที่เจ้าทางอาศัยอยู่ เป็นธรรมดาที่จะมีผู้อาศัยที่อยู่ที่นี่มาก่อนพวกเรานานนัก”
รินรวี ประทานหอพัก นักเรียนชั้นมัธยม 6 กล่าวกับรุ่นน้อง ม.4 สมาชิกใหม่ของหอพัก
ในพิธีปฐมนิเทศน์เด็กหอ

“พี่ท่านจะพูดไปทำไมเนี่ย แค่เห็นสภาพตึกหอเก่ามืดขนาดนี้ก็น่ากลัวจะแย่แล้ว”
เสียงค่อนเล็กเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างที่นั่งของโบว์ เด็กสาวหันไปมอง ปรากฏคือน้อย เพื่อนเด็กหอที่เป็นรูมเมทของเธอนั่นเอง

“แม่เราก็บอกว่าตึกเก่าๆ มักจะมีอาถรรพณ์”
โบว์กระซิบตอบเพื่อน หากเพียงแค่นั้นก็กลับเงียบลง เพราะเหลือบไปเห็นสายตาอาฆาตของประธานหอพักที่จ้องเขม็งมายังพวกเธอ

“ห้องน้ำในหอเราเป็นห้องน้ำรวม” รินรวีกล่าวต่อเมื่อรุ่นน้องทั้งสองพากันเงียบเสียงซุบซิบลง

“ที่หน้าห้องน้ำของทุกชั้นจะมี คุณชุดแดง นั่งอยู่”

เสียงฮืออากลับดังขึ้นเมื่อประธานหอกล่าวถึงชื่อ ‘คุณชุดแดง’ นักเรียนใหม่ชั้น ม.4 แต่ละคนต่างหันมองหน้าสบสายตาต่อกันด้วยความหวาดหวั่น
คุณชุดแดง… จินตนาการภาพตามแล้วคนส่วนใหญ่มักจะเข้าใจว่าต้องคือผู้หญิงใส่ชุดสีแดงเป็นแน่ ทว่า แม้วันนี้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรก แต่ไม่ใช่วันเปิดหอวันแรก สาวๆ เด็กหอพวกนี้จากบ้านมาอยู่หอพักอย่างต่ำๆ ก็ก่อนเปิดเทอม 3 วัน หรือบางคนมาพักที่หอก่อนล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ก็ยังมี

นับแต่วันแรกที่มาถึงหอ น้อง ม.4 แต่ละคนต่างได้ยินคำร่ำลือถึง คุณชุดแดง จากพวกรุ่นพี่ที่อยู่หอมาก่อน  น้อง ม.4 ต่างคาดเดา… คุณชุดแดง…น่าจะเป็นเจ้าที่เจ้าทางตนหนึ่งของหอพักแห่งนี้ เพราะจากที่ได้ยินพวกรุ่นพี่เล่าให้ฟัง คราวที่มีเรื่องเดือดร้อน มีเหตุไม่ดีเกิดขึ้นภายในหอพัก คุณชุดแดงจะต้องปรากฏกายขึ้นมาทุกครั้ง

โบว์จำได้แม่นยำเชียวว่าเธอได้ยินเรื่องราวของคุณชุดแดงนี่จากรุ่นพี่คนหนึ่งตั้งแต่วันแรกที่มาถึงหอ รุ่นพี่คนนั้นเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของคุณชุดแดงให้โบว์ฟังว่า เมื่อตอนก่อนปิดเทอมใหญ่ มีอยู่วันหนึ่งที่ชั้น 3 ของหอพัก เด็ก ม.5 สี่คนที่เพิ่งจะเสร็จจากการสอบวันสุดท้ายต่างพากันมาจับกลุ่มเล่นผีถ้วยแก้ว ม.5 พวกนั้นคงลองดีกับประวัติของตึกหอพักอันเก่าแก่แห่งนี้ถึงได้กล้ามาเล่นผีถ้วยแก้วในตึกที่อายุมากกว่าร้อยปี แน่นอนว่า… ตึกหอพักแห่งนี้มีดีให้ลอง!

รุ่นพี่คนนั้นเล่าให้โบว์ฟังว่า ไม่รู้เป็นเพราะอาถรรพณ์ของเจ้าที่ดลบัลดาลให้เป็นไปหรืออย่างไร บางที เจ้าที่ของตึกคงอยากสั่งสอนกลุ่มเด็กลองของพวกนั้นก็ได้ เพราะในกลุ่มเด็ก ม.5 สี่คนที่เล่นผีถ้วยแก้วอยู่นั้น ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด แต่อยู่ๆ คนหนึ่งก็เกิดพลาดเอามือไปปัดโดนเทียนที่จุดเอาไว้ให้ล้มลง ไฟจากเทียนลุกติดกระดาษแผ่นผีถ้วยแก้ว ลามไปโดนผ้าม่านใกล้ๆ แล้วเกิดไฟลุกไปทั่วห้อง ทันใดนั้นเอง…!

 

..

ในวินาทีที่เปลวเพลิงลุกลามจนยากจะควบคุมนั้น เด็ก ม.5 คิดว่าตนเองคงจะถูกไฟคลอกตายแล้วแน่ๆ หากทันใดคุณชุดแดงก็ปรากฏกายขึ้น กลุ่มเด็ก ม.5 ได้แต่ตกตะลึง และในวินาทีนั้นเอง ไฟแดงฉานที่ลุกท่วมทั่วห้องก็ดับลงสนิท สี่คนนั้น รอดตายมาได้เพราะปาฏิหาริย์อันศักดิ์สิทธิ์ของคุณชุดแดง…!

ไม่เพียงแค่โบว์ แต่เด็กหอหน้าใหม่คนอื่นๆ ต่างก็ได้ยินเรื่องราวของคุณชุดแดงตั้งแต่วันแรก
ที่เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในหอ ทว่า ในบรรดาเด็กใหม่เหล่านี้ ไม่มีใครเคยเห็น ‘คุณชุดแดง

ว่าไป… แม้คุณชุดแดงจะคอยดูแลช่วยเหลือหอพักแห่งนี้ แต่เหล่าเด็กหอก็ไม่มีใคร
อยากจะมองเห็นเธอนักหรอก ทว่า

ประธานหอบอกว่าคุณชุดแดงนั่งอยู่ที่หน้าห้องน้ำของทุกชั้น…?

จะเป็นไปได้อย่างไร คุณชุดแดงความจริงแล้วมีกี่คนกันแน่ถึงสามารถไปนั่งอยู่หน้าห้องน้ำข
องทุกชั้นได้ตลอดเวลา … ไม่ใช่สิ! คุณชุดแดงจะนั่งอยู่ที่หน้าห้องน้ำได้อย่างไร ในเมื่อตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในหอพักแห่งนี้ หน้าใหม่ ม.4 แต่ละคนใช้บริการห้องน้ำ เดินเข้าเดินออกห้องน้ำตั้งไม่รู้กี่รอบ แต่ไม่มีใครเคยเห็นคุณชุดแดงที่ว่านั้นเลยสักคน หรือว่า…

คุณชุดแดงอาจจะนั่งอยู่ในที่ของเธอตลอดเวลา หากแต่อยู่ในคนละมิติ คนละภพภูมิกับโลกมนุษย์ อยู่ในภพภูมิที่ตาเนื้อของมนุษย์ไม่สามารถมองเห็นเธอได้…?

“ไม่ต้องฮือฮาทำท่ากลัวขนาดนั้นหรอกน่า”
ประธานหอรินรวีกล่าวพร้อมตบมือเปาะแปะสองสามครั้ง ปรามเสียงจ้อกแจ้กของเหล่าน้อง ม.4 ให้กลับเงียบลง

“แค่อยากจะบอกว่า หรือเวลาขึ้นลงหอ… ห้องน้ำจะอยู่ตรงบันไดของทุกชั้นใช่ไหม พวกเราก็ช่วยให้ความสนใจกับเธอบ้างแล้วกัน คุณชุดแดงเธออยู่ที่นี่มานานก่อนพวกเราอีก เวลามีเรื่องเดือดร้อนเกิดอุบัติเหตุอะไรก็ให้นึกถึงเธอเอาไว้บ้าง เธอจะได้มาช่วยเหลือได้”

เด็กหอ ม. 4 กรูกันออกมาจากห้งอประชุมภายหลังพิธีปฐมนิเทศน์เสร็จสิ้นลง โบว์เดินจับมือน้อยตั้งใจจะกลับไปยังห้องพักของตนเองด้วยท่าทางหวาดผวา

คุณชุดแดง…

หากเป็นไปตามที่รินรวีเล่า เธอคือบางสิ่งที่อาศัยอยู่ที่นี่มากว่าเด็กหอหน้าใหม่อย่างโบวฺ์และน้อย บางทีเธอคงเป็นเจ้าที่ที่คอยพิทักษ์ปกป้องผู้คนในหอ ทว่า สำหรับโบว์และน้อยแล้ว คุณชุดแดง จะเป็นผี เทวดา หรือเจ้าที่ ก็ไม่ได้ลดความหวาดกลัวที่พวกเธอมีต่อคุณชุดแดงลงไปสักเท่าไหร่เลย เพราะอย่างไรก็ตาม สำหรับโบว์แล้ว จิตวิญญาณที่ไม่สามารถมองเห็นได้ตัวตาเนื้อของมนุษย์ สิ่งเหล่านั้นก็มีค่าเท่ากับผีทั้งหมดทั้งสิ้นนั่นแหล่ะ!

“ทำไงดีล่ะโบว์ เราปวดฉี่อ้ะ” น้อยกระซิบบอกเพื่อนเสียงสั่น
“เราก็เหมือนกันล่ะน่า” โบว์ตอบ
“แง๊!! เค้าอยากเข้าห้องน้ำนี่” น้อยเดินบิดตัวไปมาทำท่าสุดอั้นประกอบคำพูด
“ความจริงแค่จะกลับห้องเราก็ต้องเดินผ่านห้องน้ำตรงหัวบันไดแล้วนา”
“นั่นดิ” น้อยพยักหน้าเห็นด้วย

โบว์มองท่าทางบิดไปมาของเพื่อนแล้วกลับเหลือบสายตาตรงไปยังสุดทางเดิน สุดทางที่สายตาของเธอจ้องมองอยู่นั้นคือบันไดทางขึ้นกลับไปยังห้องพัก
และใต้บันไดคอห้องน้ำ… สถานที่ที่คุณชุดแดงนั่งอยู่ตามคำบอแกเล่าของประธานหอ

“เฮ้ย แต่คนมุงกันเยอะเลยนะ” น้อยบอกกับเพื่อน

“นั่นสิ ถ้าเราเนียนๆ เข้าห้องน้ำกันตอนนี้คุณชุดแดงคงไม่ออกมาให้เห็นหรอก
ก็คนเยอะขนาดนั้น”
 โบว์พยักหน้าอย่างตัดสินใจ

คิดได้ดังนั้น ม.4 ทั้งสองคนก็รีบจ้ำเดินไปทั้งใต้บันไดสุดทางเดิน หลังนิเทศน์เด็กหอดูหน้าห้องน้ำจะมีคนมามุงเยอะเป็นพิเศษ หรือจะมารอดูคุณชุดแดง? ยัยพวกนี้ท่าจะบ้า มารุมซะขนาดนี้ผีที่ไหนจะกล้าโผล่มาให้เห็น ต่อให้เป็นคุณชุดแดงก็เถอะ

“ดูอะไรกันอยู่เนี่ย”
โบว์ถามเหล่า ม.4 มุงด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ ถึงจะดีว่ามีเพื่อนเยอะทำให้เธอไม่ต้องหวาด
กับคุณชุดแดงก็เถอะ แต่มุงกันซะจนโบว์กับน้อยแทรกกายเข้าไปในห้องน้ำลำบาก
ขนาดนนี้เป็นใครก็ต้องมีหงุดหงิดกันบ้างล่ะ

“นั่นสิ มุงดูอะไรน่ะ” น้อยถามขึ้นถาม

คุณชุดแดง หรือในกลุ่ม ม.4 มุงตอบ โบว์และน้อยหันมองหน้าสบสายตากันทันควัน

“ว่าไงนะ?” โบว์เป็นฝ่ายตั้งถามด้วยน้ำเสียไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนได้ยินเท่าไรนัก

“บอกว่าดูคุณชุดแดง” คนตอบย้ำคำตอบอีกครั้ง

“ห๊ะ!?” น้อยอุทานเกือบจะขึ้นเสียงดัง

“มองเห็นกันด้วยเหรอ” โบว์ถามทั้งที่เริ่มกลัวจนแทบจะสลบ

“ใครไม่เห็นได้ก็ตาบอดแล้ว” คนตอบว่าพร้อมชี้นิ้วตรงไปยังเบื้องหน้า

โบว์และน้อยหันมองสบสายต่อกันอีกครั้ง คุณชุดแดง… ทั้งที่ทั้งสองคนไม่อยากจะเห็น ไม่อยากจะเจอเลยแม่แต่น้อย ทว่า… ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างมาดลใจให้เด็กสาวทั้งสองต้องค่อยๆ หันมองตามไปยังทิศทางที่ปลายนิ้วของเพื่อน ม.4 คนนั้นชี้ตรงไป
ท่ามกลางความหวาดกลัว… ท่ามกลางความหวาดวิตก… สิ่งที่เด็กสาวทั้งสองพบเมื่อสายตาจับจ้องไปนั้น…
หน้าห้องน้ำตามคำบอกเล่าของประธานหอ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนกำแพงสีขาวครีม…
.
.
.
.
.

.
.
.

.
.

.
.
.
.
.

.
.
.

.

คือ ตู้อุปกรณ์และถังดับเพลิงสีแดง ขนาดใหญ่!!

-FIN-.

..

อ่านต่อ คุณชุดแดง ตอนจบ

Did you like this? Share it: