เรื่องผีที่ 69 วิญญาณในโรงเรียนสอนรำ [2]

มาเล่าเรื่องผีในบ้านเราต่อ เมาท์กะลังมันส์ 555+  มีความภาคภูมิใจกับบ้านตัวเองที่น่ากลัวลือลั่นมาก  เพราะเป็นให้อยู่มา 20 กว่าปี้แล้ว แต่ยังไม่มีขโมยหน้าไหนกล้าขึ้นบ้านเราเลย 5555

Ghost Story 69;

เรื่องผีที่ 69: วิญญาณในโรงเรียนสอนรำ

อย่างที่บอกว่าบ้านโรงเรียนนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นโรงเรียนสอนรำจริงๆ  ในแต่ละชั้นไม่มีอะไรมาก เป็นห้องโล่งๆ อย่างเดียว ชั้น 4 ที่เราอยู่แล้วมีแยกเป็นห้องๆ อันนี้ต่อเติมกันที่หลัง  แต่ตอนที่ย้ายเข้ามาใหม่ๆ ชั้น 4 มีห้องกั้นอยู่ไม่กี่ห้อง หนึ่งในนั้นเรียกว่า ‘ห้องเครื่อง’ ว่าซะหรูแต่บอกก่อนว่าไม่ใช่ห้องเครื่องยนต์หรือราชาศัพท์เป็นห้องครัวอะไรของวังไหนหรอกนะ ตรงตัวตามคำเรียก ‘ห้องเครือง’ เป็นห้องเก็บเครื่องละคร ของที่เก็บอยู่ในห้องนั้นก็ตามชื่อ คือเครื่องละครรำ ชุดละคร กลองยาว หัวโขน (เหล่านาฏศิลป์เรียกกันว่า ศีรษะครู) หุ่นละคร ฯลฯ (แล้วตอนหลังไอ้หนักนักเอาไหมมันก็ตามเข้ามาอยู่ในห้องนั้นจนถึงปัจจุบันนี้ เราก็เลยย้ายห้องหนีมันนี่แหล่ะ)

ก็ลองจินตาการถึงสิ่งของในห้องเครื่องที่ร่ายไปแต่ละอย่าง แล้วยังของเหล่านี้มาอยู่รวมกันมากๆ (รวมไอ้เจ้าหนักเอาไหมคู่กรณีเก่าด้วย-*-) บรรยกาศมืดๆ อืมๆ ทั้งกลางวันและกลางคืนของห้องเครื่อง ศีรษะครู หัวโขนงามๆ ฝีมือลุงชิดในตำนาน (<<ลุงชิดเป็นช่างทำหัวโขนเก่าแก่ที่เทพมากเลยค่ะ หัวโขนที่ครูชิดทำเกิ็บไว้เป็นสิบๆ ปีมอดก็ยังไม่กิน แถมลายพู่กันแบบว่า…ละเอียดขั้นเทพสุดๆ เสียดายที่แกเสียไปแล้ว ปัจจุบันหาช่างฝีมือระดับลุงชิดนี่ไม่มีเลย เสียดายฝีมือมากๆ) เอ้า!! นอกเรื่องอีกล่ะ เอาเป็นว่าลองจิ้นถึงบรรยากาศที่ทั้งมืด ทั้งขลัง คิดดูแล้วกันว่ามันน่า Horror ขนาดไหน แล้วก็ห้องนี้นี่ล่ะค่ะ… ห้องนอนของข้าพเจ้าเอง 555555 ใครมาเจอมีแต่คนถามว่านอนเข้าไปได้ยังไงเนี่ย (โธ่… ก็ตอนนั้นสถานการณ์มันบังคับนี่<<ไม่มีห้องอยู่ไง แต่ตอนนี้ย้ายห้องแระ)

พอย้ายมาบ้านโรงเรียนนี่ยิ่งไม่ปกติกว่าบ้านพิชัยหลายเท่า (อันนั้นอย่างที่ว่า เป็นป่าช้าเก่า เจอผีบ่อยมาก แต่ที่นี่ก็ไม่แพ้กันเลย) ทั้งๆ ที่ตั้งอยู่ในย่านที่มีอาชญากรรมเยอะ บ้านอื่นๆ ในละแวกนี้เจอขโมยขึ้นบ้านเกือบหมด บ้างทีก็มีกระชากกระเป๋า วิ่งราวสร้อย ยิงกันหน้าบ้านกลางวันแสกๆ อยู่แค่หน้าโรงเรียนนี้เอง แต่ที่บ้านโรงเรียนกลับไม่มีขโมยขึ้นเลย  สอบสวนสาเหตุกันไปๆ มาๆ เป็นเรื่องที่คนอยู่ไม่เคยเจอ แต่คนในละแวกนี้เจอมาเกือบหมด!! เริ่มจากอดีต (ที่เฮี้ยนกว่าปัจจุบัน) คือบ้านโรงเรียนนี้จะอยู่ใกล้กับกรมทหาร  ที่รู้สาเหตุเรื่องไม่มีขโมยขึ้นก็เพราะว่าทหารที่กรมนั่นล่ะค่ะ อยู่ๆ ก็มาถามว่า

“ที่โรงเรียนนี้ไม่หลับไม่นอนกันหรือไง เล่นโขนกันทั้งคืนเลย”

ถามมาได้ ใครที่ไหนจะบ้าบอเล่นโขนกลางค่ำคืนกลางคืนโดยไม่มีคนดูกันเล่า! (เรื่องนี้ยัยพี่เราที่เป็นดาราเคยเอาไปเล่าออกรายการพี่ป๋องด้วยล่ะ ตอนนั้นยกกองมาถ่ายทำเหตุการณ์จำลองที่บ้านเราเลย)

อ่ะนะจริงๆ ที่บ้านโรงเรียนนี่พอสักหกโมง หนึ่งทุ่ม เด็กนักเรียนกลับบ้านหมดแล้วมันเงียบยิ่งกว่าป่าช้าซะอีกอ่ะ น่ากลัวถึงขนาดแต่ก่อนเราไม่กล้าอยู่ชั้นล่างตอนมืดๆ เลยด้วยซ้ำ (แต่ก่อนตอนที่ยังรู้จักว่าต้องกลัวผี << หนักนักเอาไหมมันยังสั่งสอนมาไม่ดี 555)
ซึ่งก็มีเรื่องราวคนเห็นเหตุการณ์อะไรแบบนี้บ่อยมากกับที่บ้านโรงเรียน  บ้างครั้งร้านซักรีดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็มาบอกว่าเห็นผู้หญิงห่มสไบสีทองเดินไปมาอยู่แถวสนามในตอนกลางคืน

แต่ก่อนฟังก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ เพราะมีบางครั้งบางคราเหมือนกันที่เราทำตัวเป็นผีซะเอง 555 ไม่ใช่ไรหรอก มีคนเขาให้ช่วยไปรำแสดงงานกลางคืนให้ รำเสร็จกลับบ้านมาสามทุ่มสี่ทุ่มก็กลับมาทั้งชุดไทยสไบปลิวแล้วเดินไปมาอยู่ในบ้านตัวเองนั่นแหล่ะ 5555

อันนี้หมายถึงผีของปลอมนะ (เราเอง 555+) ก็คิอว่าคนเขาตาฝาด จินตนาการโอเวอร์หรืออะไรกัน แต่ตอนหลังพอเริ่มเห็นผีได้เป็นปกติ เราก็เห็นว่าพระภูมิท่านมีบริวารอยู่เยอะล่ะ แต่มีอยู่คนหนึุ่่งเป็นผู้หญิงสวยๆ ห่มสไบผ้าพริ้วๆ สีทอง ไม่รู้จักชื่อ (ไม่เคยถาม) ก็เรียกเค้าว่าพี่สไบทอง เธอก็คอยเดินไปเดินมาตรวจตราดูแลบ้านเรือนให้ตลอด ตอนกลางคืนอ่ะนะ จะออกไปเดินแถวหน้าบ้านทุกคืน ก็ไม่น่าเชื่อหรอกนะว่าจะโชว์ตัวให้คนอื่นเห็นได้ด้วย แต่ก็มีคนเห็นเอามาเล่าให้เจ้าของบ้านฟังด้วยสิ 5555

ทีนี้ เรื่องของคุณพี่สไบทองนั้นมีอยู่วันหนึ่ง น้องที่อยู่บ้านติดกัน (ตอนเด็กๆ สนิทกัน ปัจจุบันน้องติดยาลดความอ้วน เอาแต่ร้องกรี๊ดๆ คุยกันไม่รู้เรื่องซะแระ) อยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาในบ้านเล่าให้ฟังว่า

“เมื่อคืนหนูได้ยินเสียงหมาบ้านพี่เห่า ชะโงกหน้าลงมามองเห็นแถวๆ ต้นมะม่วงมีชายสไบสีทองพรึ่บๆ พั่บๆ อยู่  หนูพยายามดูว่าใคร แต่พอพี่วิ่งออกมาดูหมาก็เหมือนเป็นคนห่มสไบแต่เดินหายเข้าไปในพุ่มไม้ ดูไม่ทันเลยไม่รู้ว่าใคร” แล้วน้องก็จบด้วยคำถามว่า

“เป็นใครเหรอคะพี่?”

ที่น้องถามมาว่าเป็นใคร เพราะคุณน้องอยากจะให้แน่ใจว่าเป็นลูกศิษย์หรือใครในโรงเรียนที่ไปรำออกงานที่ไหนรึเปล่า เพราะมีหลายครั้งที่ รร. รับงานนอก เอาเด็กไปรำโชว์ กลับมาถึงถ้ายังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อจะห่มสไบแต่งชุดไทยมันก็ไม่แปลก (อย่างที่เล่า เราก็ทำบ่อยๆ 555) แต่ทว่า…

ณ  คืนนั้น ความจริงที่หมามันเห่าไม่ใช่เพราะใครไปรำออกงานแล้วกลับมาดึกๆ ดื่นๆ หรืออะไร คืนนั้นไม่มีงาน ที่หมาเห่าคาดว่าเป็นเพราะเห่าลูกแมว  เราเป็นองครักษ์พิทักษ์แมว กลัวลูกแมวโดน มคปด. ก็รีบวิ่งลงมาดูว่าหมาจะกัดแมวเรารึเปล่า  ซึ่งก็ไม่มีอะไร แมวก็ไม่เห็น  เออ….ก็เลยเพิ่งจะรู้จากน้องเขานี่แหล่ะว่าที่หมาเห่าเมื่อคืนจริงๆ แล้วสงสัยมันจะเห่าคุณพี่สไบทองแน่ๆ เลย

ปล.แต่ความจริงว่าพี่สไบทองเป็นใคร หรือว่าน้องเขาเห็นอะไรนี่ไม่ได้ตอบเขาไปหรอกนะ  เราหัวเราะทำเป็นเนียนไปคุยเรื่องอื่น สาเหตุเพราะคุณน้องอยู่บ้านติดกัน แค่นี้บ้านเราก็หลอนจะแย่ เลยตัดสินใจไม่บอกความจริงไปดีกว่า 55555555

อ่านวิญญาณในโรงเรียนสอนรำตอนต้น


Did you like this? Share it: