เรื่องผีที่ 71 คุณชุดแดง Part 2 [End]

Ghost Story 70;

.เรื่องเล่าอาถรรพณ์: ตอน คุณชุดแดง [2]


ในวินาทีที่เปลวเพลิงลุกลามจนยากจะควบคุมนั้น เด็ก ม.5 คิดว่าตนเองคงจะถูกไฟคลอกตายแล้วแน่ๆ หากทันใดคุณชุดแดงก็ปรากฏกายขึ้น กลุ่มเด็ก ม.5 ได้แต่ตกตะลึง และในวินาทีนั้นเอง ไฟแดงฉานที่ลุกท่วมทั่วห้องก็ดับลงสนิท สี่คนนั้น รอดตายมาได้เพราะปาฏิหาริย์อันศักดิ์สิทธิ์ของคุณชุดแดง…!

ไม่เพียงแค่โบว์ แต่เด็กหอหน้าใหม่คนอื่นๆ ต่างก็ได้ยินเรื่องราวของคุณชุดแดงตั้งแต่วันแรก
ที่เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในหอ ทว่า ในบรรดาเด็กใหม่เหล่านี้ ไม่มีใครเคยเห็น ‘คุณชุดแดง

ว่าไป… แม้คุณชุดแดงจะคอยดูแลช่วยเหลือหอพักแห่งนี้ แต่เหล่าเด็กหอก็ไม่มีใคร
อยากจะมองเห็นเธอนักหรอก ทว่า

ประธานหอบอกว่าคุณชุดแดงนั่งอยู่ที่หน้าห้องน้ำของทุกชั้น…?

จะเป็นไปได้อย่างไร คุณชุดแดงความจริงแล้วมีกี่คนกันแน่ถึงสามารถไปนั่งอยู่หน้าห้องน้ำข
องทุกชั้นได้ตลอดเวลา … ไม่ใช่สิ! คุณชุดแดงจะนั่งอยู่ที่หน้าห้องน้ำได้อย่างไร ในเมื่อตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในหอพักแห่งนี้ หน้าใหม่ ม.4 แต่ละคนใช้บริการห้องน้ำ เดินเข้าเดินออกห้องน้ำตั้งไม่รู้กี่รอบ แต่ไม่มีใครเคยเห็นคุณชุดแดงที่ว่านั้นเลยสักคน หรือว่า…

คุณชุดแดงอาจจะนั่งอยู่ในที่ของเธอตลอดเวลา หากแต่อยู่ในคนละมิติ คนละภพภูมิกับโลกมนุษย์ อยู่ในภพภูมิที่ตาเนื้อของมนุษย์ไม่สามารถมองเห็นเธอได้…?

“ไม่ต้องฮือฮาทำท่ากลัวขนาดนั้นหรอกน่า”
ประธานหอรินรวีกล่าวพร้อมตบมือเปาะแปะสองสามครั้ง ปรามเสียงจ้อกแจ้กของเหล่าน้อง ม.4 ให้กลับเงียบลง

“แค่อยากจะบอกว่า หรือเวลาขึ้นลงหอ… ห้องน้ำจะอยู่ตรงบันไดของทุกชั้นใช่ไหม พวกเราก็ช่วยให้ความสนใจกับเธอบ้างแล้วกัน คุณชุดแดงเธออยู่ที่นี่มานานก่อนพวกเราอีก เวลามีเรื่องเดือดร้อนเกิดอุบัติเหตุอะไรก็ให้นึกถึงเธอเอาไว้บ้าง เธอจะได้มาช่วยเหลือได้”

เด็กหอ ม. 4 กรูกันออกมาจากห้งอประชุมภายหลังพิธีปฐมนิเทศน์เสร็จสิ้นลง โบว์เดินจับมือน้อยตั้งใจจะกลับไปยังห้องพักของตนเองด้วยท่าทางหวาดผวา

คุณชุดแดง…

หากเป็นไปตามที่รินรวีเล่า เธอคือบางสิ่งที่อาศัยอยู่ที่นี่มากว่าเด็กหอหน้าใหม่อย่างโบวฺ์และน้อย บางทีเธอคงเป็นเจ้าที่ที่คอยพิทักษ์ปกป้องผู้คนในหอ ทว่า สำหรับโบว์และน้อยแล้ว คุณชุดแดง จะเป็นผี เทวดา หรือเจ้าที่ ก็ไม่ได้ลดความหวาดกลัวที่พวกเธอมีต่อคุณชุดแดงลงไปสักเท่าไหร่เลย เพราะอย่างไรก็ตาม สำหรับโบว์แล้ว จิตวิญญาณที่ไม่สามารถมองเห็นได้ตัวตาเนื้อของมนุษย์ สิ่งเหล่านั้นก็มีค่าเท่ากับผีทั้งหมดทั้งสิ้นนั่นแหล่ะ!

“ทำไงดีล่ะโบว์ เราปวดฉี่อ้ะ” น้อยกระซิบบอกเพื่อนเสียงสั่น
“เราก็เหมือนกันล่ะน่า” โบว์ตอบ
“แง๊!! เค้าอยากเข้าห้องน้ำนี่” น้อยเดินบิดตัวไปมาทำท่าสุดอั้นประกอบคำพูด
“ความจริงแค่จะกลับห้องเราก็ต้องเดินผ่านห้องน้ำตรงหัวบันไดแล้วนา”
“นั่นดิ” น้อยพยักหน้าเห็นด้วย

โบว์มองท่าทางบิดไปมาของเพื่อนแล้วกลับเหลือบสายตาตรงไปยังสุดทางเดิน สุดทางที่สายตาของเธอจ้องมองอยู่นั้นคือบันไดทางขึ้นกลับไปยังห้องพัก
และใต้บันไดคอห้องน้ำ… สถานที่ที่คุณชุดแดงนั่งอยู่ตามคำบอแกเล่าของประธานหอ

“เฮ้ย แต่คนมุงกันเยอะเลยนะ” น้อยบอกกับเพื่อน

“นั่นสิ ถ้าเราเนียนๆ เข้าห้องน้ำกันตอนนี้คุณชุดแดงคงไม่ออกมาให้เห็นหรอก
ก็คนเยอะขนาดนั้น”
โบว์พยักหน้าอย่างตัดสินใจ

คิดได้ดังนั้น ม.4 ทั้งสองคนก็รีบจ้ำเดินไปทั้งใต้บันไดสุดทางเดิน หลังนิเทศน์เด็กหอดูหน้าห้องน้ำจะมีคนมามุงเยอะเป็นพิเศษ หรือจะมารอดูคุณชุดแดง? ยัยพวกนี้ท่าจะบ้า มารุมซะขนาดนี้ผีที่ไหนจะกล้าโผล่มาให้เห็น ต่อให้เป็นคุณชุดแดงก็เถอะ

“ดูอะไรกันอยู่เนี่ย”
โบว์ถามเหล่า ม.4 มุงด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ ถึงจะดีว่ามีเพื่อนเยอะทำให้เธอไม่ต้องหวาด
กับคุณชุดแดงก็เถอะ แต่มุงกันซะจนโบว์กับน้อยแทรกกายเข้าไปในห้องน้ำลำบาก
ขนาดนนี้เป็นใครก็ต้องมีหงุดหงิดกันบ้างล่ะ

“นั่นสิ มุงดูอะไรน่ะ” น้อยถามขึ้นถาม

คุณชุดแดง หรือในกลุ่ม ม.4 มุงตอบ โบว์และน้อยหันมองหน้าสบสายตากันทันควัน

“ว่าไงนะ?” โบว์เป็นฝ่ายตั้งถามด้วยน้ำเสียไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนได้ยินเท่าไรนัก

“บอกว่าดูคุณชุดแดง คนตอบย้ำคำตอบอีกครั้ง

“ห๊ะ!?” น้อยอุทานเกือบจะขึ้นเสียงดัง

“มองเห็นกันด้วยเหรอ” โบว์ถามทั้งที่เริ่มกลัวจนแทบจะสลบ

“ใครไม่เห็นได้ก็ตาบอดแล้ว” คนตอบว่าพร้อมชี้นิ้วตรงไปยังเบื้องหน้า

โบว์และน้อยหันมองสบสายต่อกันอีกครั้ง คุณชุดแดง… ทั้งที่ทั้งสองคนไม่อยากจะเห็น ไม่อยากจะเจอเลยแม่แต่น้อย ทว่า… ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างมาดลใจให้เด็กสาวทั้งสองต้องค่อยๆ หันมองตามไปยังทิศทางที่ปลายนิ้วของเพื่อน ม.4 คนนั้นชี้ตรงไป
ท่ามกลางความหวาดกลัว… ท่ามกลางความหวาดวิตก… สิ่งที่เด็กสาวทั้งสองพบเมื่อสายตาจับจ้องไปนั้น…
หน้าห้องน้ำตามคำบอกเล่าของประธานหอ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนกำแพงสีขาวครีม…
.
.
.
.
.

.
.
.

.
.

.
.
.
.
.

.
.
.

.

คือ ตู้อุปกรณ์และถังดับเพลิงสีแดง ขนาดใหญ่!!

-FIN-.

Did you like this? Share it: