เรื่องผีที่ 78: ผีในห้องน้ำหญิง

Ghost Story 78: ผีในห้องน้ำหญิง

เรื่องผีในห้องน้ำที่จะเล่าวันนี้ ความจริงแล้วเป็นเรื่องผีในโรงเรียนเพราะเหตุมันเกิดในห้องน้ำหญิงของโรงเรียนที่เราเคยเรียนตอน ม.ต้น… ม.1 เองอ่ะ อิ อิ (อยากบอกว่าห้องเรียนดันอยู่หน้าห้องน้ำซะงั้น บรรยากาศดีสุดๆ 

เรื่องนี้เหตุเกิดที่ห้องน้ำหญิงอันทรุดโทรมสุดๆ แถมโสโครกชนิดไม่ทราบว่ากระทรวงศึกษาปล่อยผ่านเอาไว้ได้ยังไง เนื่องจากมีผลต่อคุณภาพชีวิตนักเรียนมาก ชนิดที่ผู้เข้าจำต้องเลือกว่าระหว่างนิ่วกับเอดส์จะเลือกโรคอะไรกับห้องน้ำของโรงเรียนนั้น 
ส่วนเราเลือกแล้วค่ะ เพราะเรียนอยู่ที่นั่นเลยต้องเลือกแล้วว่าเป็นนิ่วท่าจะดีกว่าเป็นเอดส์ แต่ก็เลือกอีกว่าเป็นเอดส์ท่าจะดีกว่าขายหน้าเพื่อนๆ ในห้องเรียน เลยต้องจำใจไปเข้าห้องน้ำที่นั่น (อย่างเลี่ยงไม่ได้)

 

ลักษณะของห้องน้ำที่นั่นก็ตามแบบฉบับทั่วๆ ไป คือจะมีอยู่หลายๆ ห้องเรียงติดกัน ประตูห้องน้ำเป็นประตูไม้ ด้านบนสุดเปิดโล่งไว้สักประมาณหนึ่งไม้บรรทัดได้ ไว้สำหรับเป็นส่วนระบายอากาศ

ตอนนั้นเราเรียนๆ อยู่แล้วมันเกิดแบบว่า… เวลาคนเรามันจะปวดมันก็ไม่เลือกเวร่ำเวลาหรอกใช่ม๊า ถึงจะเรียนอยู่ก็ปวดได้ เลยขออนุญาตอาจาีรย์ไปเข้าห้องน้ำอาจารย์ก็ปล่อยเราไปแค่คนเดียว  ก็ไม่อะไร เดินไปเข้าห้องน้ำ ไม่ได้เดินไปป่าช้า ไม่มีปัญหาอยู่แ้ล้ว

ห้องน้ำอย่างที่บอก อยู่ใกล้กับห้องเรียนเรามาก แต่ทางเข้าห้องน้ำอ่ะ…. มันก็ไกลอยู่ เพราะมันเป็นห้องที่สร้างเรียงติดกันเป็นแนวลึกแล้วมีทางเข้าแค่ทางเดียว  เนื่องจากว่าเด็จแม่เราอ่ะ คิดผิด ส่งเรามาเรียนโรงเรียนนี้เลยไม่มีทางเลือก แม้ทางเข้าจะไกล้ก็ต้องเดินไป

ตอนที่เดินไปเข้าห้องน้ำก็แรดอีก… ห้องต้นๆ ตื้นๆ ก็ไม่เข้า เนื่องด้วยสุขลักษณะมันเป็นอย่างที่อธิบายไปอ่ะนะ เราก็เลยเลือกเดินไปห้องที่ลึกที่สุดเพราะน่าจะสะอาดที่สุด

ตอนนั้นเป็นเวลาระหว่างชั่วโมงเรียน เลยแทบไม่มีคนอื่นอยู่ในห้องน้ำ… จริงก็คือมันไม่มีเลยล่ะ มีแต่เราที่ขี้เกียจหาเรื่องโดดออกมาซะงั้น (อ้าว? ความจริงปรากฏ 55555) เราก็เดินอยู่คนเดียวในทางยาวๆ นั่นแหล่ะ ผ่านห้องน้ำห้องแรกไป… ผ่านห้องที่ 2…. ผ่านห้องที่ 3….. (มันมีกี่ห้องฟะเนี่ย!! จำไม่ได้แฮะ) มันไม่มีคนอยู่ในห้องน้ำเลยสักห้องนะ  เราก็เดินไปเรื่อยจนผ่านที่หน้าห้องน้ำห้องหนึ่ง  เป็นห้องที่ลึกอยู่ล่ะ แต่ไม่ได้ลึกสุดทาง  ตอนที่ผ่านห้องนั้นสายตาเจ้่ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็น….

อย่างที่บอกว่าประตูห้องน้ำมันจะมีช่องอยู่ข้างบนประตูใช่ไหม… ก็นั่นแหล่ะ ตอนที่เราเดินผ่านหน้าห้องน้ำห้องนั้นตามันคงหาเรื่องอ่ะ  ดันเหลือบมองไปที่ช่องบนประตูนั่น (ได้ยังไงก็ไม่รู้) แล้วเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งโผล่หน้ามองเราออกมาจากขอบหน้าต่างทางด้านบน

เห็นชัดเจน…คมชัดยิ่งกว่าคมชัดลึกอีกคับทั่น

ตอนนั้นมองปร๊าดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นเด็กผู้หญิง (ก็มันห้องน้ำหญิงนี่หว่า ต้องเด็กผู้หญิงอ่ะเด้) หรือต่อให้มองหลายปร๊าดก็ยังเห็นเป็นเด็กผู้หญิงอีกอยู่ดี  คือตอนนั้นไม่ใช่แค่เห็นธรรมดาๆ นะ  เพราะทางนั้นลักษณะเหมือนปีนอะไรสักอย่างให้หน้าโผล่พ้นขอบประตูแล้วเหลือบตามามองคนที่เดินอยู่ข้างนอก เพราะงั้นตอนที่เราเหลือบตามองไปก็กลายเป็นว่าสบสายตากันปิ๊งๆ กับหนูน้อยฮานาโกะคนนั้นทันควัน

แล้วก็นั่นแหล่ะ…. พอสบตากันก็รู้สึกว่ามันแหม่งๆ ว่ะ  แหม่งนะ… เพราะที่เห็นนี่คือตาของฮานาโกะจังอ่ะ นัยน์ตางี้แดงเถือกเหมือนคุณผีที่บ้านพิชัยที่เราเคยเห็นตอนเด็กๆ เด๊ะเลย (ที่เล่าไว้ในเรื่องผู้หญิงนอกหน้าต่างอ่ะ)

แต่นะ…  ความซื่อบื้อของบุคคลมักไม่เคยเลือกเวลาและสถานที่  เวลานั้นแม้จะรู้ว่าฮานาโกะจังที่กำลังสบตากับเราตาแดงเถือกเหมือนผีผู้หญิงที่เคยเห็นตอนเด็กๆ เลย แต่ตอนนั้นดันรับรู้ได้แค่ว่า เออแฮะ ตาแดงเถือกเลย

 

จบข่าว……… 

 

ก็ตาแดงไง ไม่มีอะไร คนเป็นโรคตาแดงตาก็แดงได้  ไม่เห็นแปลก  ว่าแล้วก็เดินต่อไปจะเข้่าห้องน้ำห้องในสุดโดยไม่สนใจฮานาโกะจัง  แต่แล้ว….

พอๆ กับความซื่อบื้อที่ไม่เคยเลือกเวลาและสถานที่  ต่อมความรู้สึกช้าของคนก็ทำงานไม่เคยเลือกสถานการณ์เช่นเดียวกัน
ก็คือระหว่างที่เดินคล้อยหลังฮานาโกะจังไป (ประมาณสามเก้ามั้ง) ความรู้สึกเอะใจก็เพิ่งจะตามมา อยู่้ๆ ก็ฉุกใจนึกขึ้นได้ว่าเด็กผู้หญิงที่เห็นนั้นนัยน์ตาแดงเถือกเลย แปลกแฮะ คนอะไรลูกกะตาดำเป็นสีแดง  อย่างนี้ก็ต้องเรียกว่าลูกตาแดงสิไม่ใช่ลูกตาดำ   (ยุคนั้นคอนเทคเสนส์สีแดงยังไม่มีขายเลยด้วย)  แต่ยังไงก็เถอะ ตาดำเป็นสีแดงขนาดนั้นมันไม่ธรรมดาปกติมนุษย์แล้วนา (ประมาณว่าไม่น่าจะเป็นมนุษย์อ่ะ)  แล้วแถม…!!

ทำไมตูถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวฟะเด็กเห็นนั่นนะ  เราเห็นเค้าแค่ผ่านทางช่องว่างด้านบนของขอบประตูเองนะ  แต่ไหง…  อยากจะบอกว่าตอนที่เห็นนั่นนะ ดันรู้ขึ้นมาทันที่ปานประหนึ่งว่าเห็นได้ทั้งหน้า  see ได้ทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างงั้นแหล่ะว่า ฮานาโกะจังอยู่ประมาณ ป.2-3  (โรงเรียนมีตั้งแต่อนุบาลถึง ม.ต้น)  แถมยิ่งแปลกยกกำลังสอง เพราะดันรู้ด้วยสิว่าฮานาโกะจังผมสั้นแค่ติ่งหู… ไว้ผมแบบผมทรงนักเรียนหญิง…

เฮ้ย!! ไอ้ขอบประตูที่หน้าตาแดงๆ โผล่มานั่นน่ะ ความจริงแล้วช่องมันไม่ได้กว้างมาก โผล่มาให้เห็นได้แค่ช่วงตาเท่านั้นจริงๆ ไม่ใช่เหรอ แล้วเราดันไปรู้ได้ยังง๊ายยยยยว่าเค้าอยู่ ป.2-3 ผมสั้นแค่ติ่งหูนั่นนะ มันมองไม่เห็นระดับความยาวของผมเส้นสักกะหน่อย  ขนาดนี้แล้วไม่แปลกก็เกินไปล่ะ  แถมน้า…

เพดานด้านบนของห้องน้ำนั่นน่ะ… มันสูงซู้งสูง แล้วเด็กตัวแค่นั้นจะปีนขึ้นไปหาพระแสงอะไรเล่า!!

คิดได้เช่นนั้น เรนก็หยุดสองเท้าของตัวเองนิ่ง หันกลับไปมอง ปรากฏว่า…

 

มีเพียงสายลมและความว่างเปล่า…

 

คือเหนือประตูห้องน้ำทีั่้มีหน้ามาโผล่มองนั่นน่ะ ไม่เห็นมีอะไรเลย ฮานาโกะจังหายไปแล้ว แต่เอ…จะว่าออกจากห้องน้ำไปแล้วก็เป็นไปไม่ได้แน่ๆ เพราะเราไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูเลยนี่น่า คือประตูห้องน้ำสามพันปีของโรงเรียนนี้อ่ะ เสียงเปิดปิดประตูนี่ดังมากเลย (สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเขาคงไม่มีงบซื้อน้ำมันจักรไว้หยอดบานพับ) ทั้งยังมองไม่เห็นหลังลิบๆ ของคุณน้องเธอเลยด้วย (ห้องมันก็ลึกอยู่นา ถ้าออกไปแล้วต้องเดินนานอยู่เหมือนกัน) นอกจากนั้นประตูห้องน้ำยังปิดสนิทอยู่เหมือนเดิมด้วย งงเน๊าะ

แหม… ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ท้ายที่สุดเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่ได้ เลยไปยืนรอดูอยู่ที่หน้าประตูมันซะเลยว่าจะมีใครหน้าแปลกออกหรือเปล่า แต่ก็…

รอดูอยู่ตั้งนานน๊านปรากฎว่าไม่มีใครออกมาเลยสักคน (หาเรื่องถ่วงเวลาเข้าห้องเรียนเป็นงานถนัดของเรา 5555)

ฮะแหม อย่างนี้ยิ่งสงสัยหนักขึ้น เอาเว้ย!! เพื่อความเคลียร์!! สุดท้ายเลยตัดสินใจเดินไปผลักประตูพิสูจน์ดูให้รู้แน่ไปเลยว่าประตูล็อคอยู่หรือไม่ มีคนอยู่หรือเปล่า และทันทีที่เอามือไปผลักบานประตู…..!!

แอ๊ด………………………………………… (เสียงประตูเปิด)

ประตูบานนั้นเปิดว่าง………..โล่ง………………….. โจ่ง………………….

ในห้องน้ำไม่มีใครหรืออะไรอยู่เลยสักกะตัว ถ้าอย่างนั้นแล้ว… ฮานาโกะจังล่ะ!!?

 

ไอ้น้องผู้หญิงตาแดงๆ ที่เราเห็นเมื่อกี้ก็………….

 

Did you like this? Share it: